Wtorek, 11 Grudzień 2018r. - Damazego i Waldemara

Historia klubu

Strona główna » Historia klubu
Rok 2013 jest rokiem jubileuszu 90 lecia istnienia Klubu Sportowego Sokół Zwierzyniec. Obecni działacze i zawodnicy są kontynuatorami i bezpośrednimi następcami organizacji sportowych działających na terenie Zwierzyńca od początków niepodległego państwa polskiego. Klub Sportowy Sokół Zwierzyniec jest jednym z najstarszych, działających w Polsce. Mimo, iż obchodzimy w tym roku 90 lat od daty powstania to początki sportowej działalności na tych terenach sięgają lat jeszcze wcześniejszych.


Od 1867 roku na terenach Galicji istniało Polskie Towarzystwo Gimnastyczne pod nazwą „Sokół”. Była to organizacja sportowa i jednocześnie paramilitarna, w której pod płaszczykiem działań sportowych młodzież była szkolona do walki z zaborcą. Regularnie odbywały się zajęcia PW, czyli przygotowania wojskowego oraz PWK, czyli przygotowania wojskowego kobiet. Młodzi mężczyźni oprócz zajęć z gimnastyki, doskonalili się ze strzelectwa, kobiety zaś szkoliły się na sanitariuszki. Kiedy w lipcu 1915 roku na Zamojszczyźnie rozpoczęła się okupacja austriacka, zwierzyniecki oddział „Sokoła” działał już bardzo prężnie. Spora grupa Sokolników i Sokolic wstąpiła do legionów, by walczyć z zaborcą. Po wyzwoleniu towarzystwo „Sokół” nadal działało. W roku 1919 nastąpiło zjednoczenie organizacji „Sokół” z terenów po zaborach austriackim, rosyjskim i pruskim. Cztery lata później tj. w roku 1923 zalegalizowano Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” w Zwierzyńcu. To właśnie rok 1923 uważamy za początek zorganizowanej działalności sportowej na terenie Zwierzyńca i początek Klubu Sportowego „Sokół” Zwierzyniec. Zwierzynieckie gniazdo „Sokoła” skupiało około 70 osób młodzieży żeńskiej i męskiej. Stowarzyszenie było organizatorem ćwiczeń gimnastycznych, gier i zawodów sportowych oraz tańców „rytmiczno-plastycznych”, prowadzonych na placu ćwiczeń, w salach kina „Oaza” lub szkoły, a zimą takich sportów jak narciarstwo i łyżwiarstwo. Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” prowadziło uruchomiony w 1926 roku kinoteatr „Oaza”, który urządzono w budynku przy oberży. Organizacja urządzała tez rożne imprezy dla szerszej publiczności jak widowiska w noc świętojańską, zabawy ogrodowe, występy teatralne, podnosiła świetność pochodów i uroczystości rocznicowych. Prowadziła akcje oświatowe i rozwijała zainteresowania swych członków poprzez odczyty i wykłady z historii, geografii, gospodarki rolnej, higieny. Gniazdo „Sokoła” występowało zbiorowo w procesjach Bożego Ciała, organizowało wspólne „święcone” i „opłatek „ Bożego Narodzenia. Pierwszym naczelnikiem „Sokoła” był Michał Okoński, a kolejnymi: Tomasz Jakubowski (1932 - 1936), Stanisław Przeciechowski (1936 - 1939). Oddział Sokolic prowadziła Emilia Słoniewska-Zalewska, a od 1932 roku jego instruktorką była Wanda roku 1932 przy obecnej ulicy Aleksandry Wachniewskiej wybudowano Plac Sokolski, na którym, obok boiska do piłki nożnej, znalazły się korty tenisowe oraz boiska do koszykówki i piłki ręcznej. 4 września 1932 roku goszczono wszystkie gniazda okręgu zamojskiego, zaś 12 i 13 września 1936 roku odbył się zlot Sokołów okręgu lubelskiego. Działalność Sokoła przerwał wybuch drugiej wojny światowej.

Życie kulturalne i sportowe w Zwierzyńcu zaczęło się organizować na nowo w 1946 roku. Powstało wówczas Liceum Leśne, którego uczniowie utworzyli klub „Leśnik” kontynuując działalność „Sokoła”. W drużynie piłki nożnej występują tacy zawodnicy jak: Józef Lembrych, Henryk Czarnecki, Zygmunt Dudek, Waldemar Osypiński, Tadeusz Wójcik, Ryszard Wiśniewski, Stefan Olas, Mieczysław Olejko, Zdzisław Żdżalik, Tadeusz Habiór, Wroński (były junior mistrza Polski Pogoni Lwów), Jerzy Kopaczewski. Drużyna rozegrała kilka meczy towarzyskich między innymi w 1947 roku z LZS Korytków, wynik 13 : 1 na korzyść „Leśnika” oraz kilkukrotnie z Roztoczem Szczebrzeszyn, w których to meczach zwyciężała raz jedna raz druga drużyna różnicą jednej bramki. Z inicjatywy działaczy powstaje również sekcja piłki siatkowej, występują w niej tacy zawodnicy jak: Zygmunt Dudek, Roman Sirko, Piotr Pardus, Jerzy Kurzępa, Marek Brandt, Jan Gruchalski, Stefan Olejko, Waldemar Sierosławski. Klub organizował też imprezy kulturalne i rekreacyjne na wzór przedwojennego „Sokoła” np. wspólne ogniska z harcerzami choćby ze Zduńskiej Woli pod Bukową Górą w miejscu gdzie dziś stoi pomnik ku czci pomordowanych leśników. Te dwie drużyny istnieją i działają do 1952 roku gdyż w tym roku zostaje rozwiązane Liceum Leśne a powstaje Technikum Przemysłu Leśnego.

W roku 1950 z inicjatywy działaczy kolejowych Zamościa i Zwierzyńca takich jak Stanisław Padjas i Zdzisław Tyszko na bazie piłkarskiej drużyny „Leśnika” powstał Klub Sportowy „Kolejarz”, który był zarejestrowany w OZPN Lublin podokręg Zamość i brał udział w rozgrywkach cyklicznych wiosna – jesień w klasie „B” gdzie toczył pamiętne, zacięte boje z drużynami z Tomaszowa Lubelskiego i Chełma. Trzon drużyny stanowili: Józef Sirko – kapitan (zajmował się szkoleniem i był gospodarzem), Adam Rejman, Zygmunt Cuber, Kazimierz Zalewski, Wiesław Lusiński, Zygmunt Dziewulski, Henryk Dobek, Ryszard Schielman, Zdzisław Tyszko, Lech Gedroyć, Cezary Gedroyć, Bogdan Kmieć, Ryszard Rączka, Henryk Binkiewicz, Jan Hałasa, Roman Płonka, Ryszard Warchoł, Zbigniew Paczos, Stefan Paczos.

W roku 1955 grupa osób Jan Hałasa, Leopold Bulak, Jan Korzec oraz Zbigniew Paczos zakładają Ludowy Zespół Sportowy „Zwierzynianka”. Nowy klub połączył się z „Kolejarzem”, a piłkarze nadal występowali w klasie „B”. Opiekę materialną w postaci sprzętu i szkolenie zawodników przejęło Powiatowe Zrzeszenie Ludowe Zespoły Sportowe w Zamościu. Wybrano nowy zarząd, którego prezesem zostaje Zdzisław Żdżalik, leśniczy Nadleśnictwa Zwierzyniec, późniejszy pracownik Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” Zwierzyniec. Zwierzynieckie zakłady a szczególnie Związki Zawodowe z tych zakładów zasilają klub finansowo. Są to: Tartak Zwierzyniec, GS Samopomoc Chłopska Zwierzyniec. Do pracy w klubie zaangażowany zostaje Stanisław Walawender, trener II klasy państwowej, absolwent krakowskiej AWF a zarazem grający zawodnik. Zaczyna się szybko podnosić poziom techniczny zawodników czego dowodem jest historyczny awans drużyny w roku 1957 do klasy „A” (odpowiednik IV ligi). Dla przypomnienia należy wymienić drużyny, z którymi rywalizował nasz zespół: Stal Poniatowa, Unia Hrubieszów, Łada Biłgoraj, Lublinianka, Budowlani Lublin, Gwardia Lublin, Lewart Lubartów, Wisła Puławy, Parczewianka Parczew, Podlasie Biała Podlaska, Ruch Izbica. W roku 1958, po rundzie wiosennej zorganizowany został obóz w leśnictwie Kruglik, gdzie w spartańskich warunkach zespół zdobywał kondycję. Trzon drużyny stanowili: Józef Sirko, Henryk Kołtun, Stanisław Walawender, Ryszard Warchoł, Jan Oryszczak, Roman Płonka, Ryszard Rączka, Jan Korzec, Józef Bąk, Wiktor Zalewski, Lech Gedroyć, Cezary Gedroyć, Witold Grudewicz, Lucjan Rączka, Janusz Olszewski, Andrzej Sikorski, Jerzy Grodowicz, Bohdan Kmieć, Zygmunt Dziewulski. W roku 1957 pod kierownictwem Prezesa Żdżalika i trenera Walawendra zdobywamy wicemistrzostwo o Puchar Przechodni Ludowe Zespoły Sportowe na szczeblu wojewódzkim przegrywając z LZS „Janowianka” Janów Lubelski w stosunku 3 : 1 na stadionie Budowlanych Lublin. Wiosną 1958 roku zostało wybudowane ogrodzenie boiska na Placu sokolskim, które w tamtych latach było piaszczyste. Zawodnicy świetnie radzili sobie z grą na piasku, natomiast całkowicie gubili się w technice gry na boiskach trawiastych i po roku zespół spadł z klasy „A”. W 1959 roku po spadku z klasy „A” patronat nad klubem obejmuje GS „Samopomoc Chłopska”, w której pracuje Prezes Żdżalik. Do działania w klubie włączyli się Tadeusz Szajowski i Kazimierz Moniakowski, którzy w tymże roku organizują obóz szkoleniowy w Tereszpolu. Nad obozem pieczę sprawuje Tadeusz Szajowski a prowadzącym zajęcia jest Zbigniew Padjas były zawodnik. Ciekawostką jest to, iż w trakcie trwania obozu zorganizowano ognisko dla miejscowej ludności. Od 1959 roku aż do 1964 klub bierze udział w cyklicznych rozgrywkach klasy „B”.

W 1963 roku drużyna szachowa LZS Zwierzyniec wystartowała w turnieju indywidualnym o mistrzostwo powiatu w pionie Ludowe Zespoły Sportowe. Na około stu uczestników z różnych zespołów nasi zawodnicy zajęli następujące miejsca:
  1. W-ce mistrzostwo – Roman Płonka,
  2. 4 miejsce Stanisław Walawender,
  3. 7 miejsce Zygmunt Wachniewski,
Od tego roku gra w szachy staje się popularna w środowisku zwierzynieckim. Zaczynają się cykliczne rozgrywki, w których biorą udział:
  1. Fabryka Mebli Giętych,
  2. Tartak Zwierzyniec,
  3. Browar Zwierzyniec,
  4. GS Samopomoc Chłopska,
  5. Urząd Gminy Zwierzyniec,
  6. Technikum Przemysłu Drzewnego,
  7. Szkoła Podstawowa Zwierzyniec.
Sekcja szachowa działała prężnie przez wiele lat. Zawodnicy Sokoła z powodzeniem startowali w zawodach rangi wojewódzkiej. Klub regularnie organizował turnieje szachistów w różnych kategoriach wiekowych. W 1984 roku w Zwierzyńcu rozegrane zostały mistrzostwa województwa zamojskiego o „Złotą wieżę”. Sokół Zwierzyniec zajął trzecie miejsce za Agrosem Zamość i zwycięską Tomasowią Tomaszów Lubelski. W zespole występowali między innymi Ireneusz Tkaczyk i Mariusz Dycha.

Od roku 1965 patronat nad klubem obejmuje Fabryka Mebli Giętych w Zwierzyńcu. Zmieniono nazwę klubu na „Fameg” jako skrót od nazwy fabryki. Po przejęciu opieki przez Fabrykę Mebli Giętych polepszają się warunki materialne w klubie. Rozpoczyna się budowa stadionu na bazie boiska przy Placu Sokolskim. Stadion zostaje oddany do użytku w roku 1968. Organizatorami budowy byli: Jerzy Zagała - Dyrektor Fabryki Mebli, Henryk Grona, Roman Płonka. Koszty poniosła Fabryka Mebli Giętych. Natomiast prace niwelacyjne wykonywali działacze sportowi i zawodnicy.

Od 1970 roku z inicjatywy Romana Płonki i innych działaczy trwają starania o reaktywowanie klubu pod historyczną nazwą „Sokół”. W międzyczasie piłkarze przystąpili do rozgrywek zamojskiej klasy B, by po dwu bardzo udanych sezonach awansować do lubelskiej klasy „A”. W historycznym meczu rozegranym w niedzielę 20 sierpnia 1972 roku w pierwszym po 15 latach występie w klasie A, Fameg Zwierzyniec zremisował na własnym boisku z Sanną Zaklików 1 : 1. Potem odniósł trzy sensacyjne zwycięstwa nad zespołami ze ścisłej czołówki: 1:0 z Tęczą w Kraśniku Lubelskim, 3:2 z Roztoczem Szczebrzeszyn u siebie i 2:1 z Ruchem w Izbicy. Sezon zakończył na miejscu dziewiątym. Następny sezon drużyna ze Zwierzyńca rozpoczęła już pod nazwą Sokół i znów rozpoczęła imponująco, wygrywając 2:1 z RKS Rejowiec Fabryczny i 2: 0 z Roztoczem w Szczebrzeszynie. Później było już znacznie gorzej, między innymi porażka 0 : 8 z Unią II w Hrubieszowie. Po rundzie jesiennej Sokół zajmował jedenastą lokatę, ale wiosną, jak w poprzednim sezonie, wywalczył tylko sześć punktów i w efekcie z trzynastej, przedostatniej pozycji, „poleciał” do klasy B. W latach 1972 - 74 barw Sokoła bronili: Zbigniew Adamczuk, Marian Balicki, Tadeusz Bednarz, Krzysztof Budzyński, Wiesław Bury, Mirosław Choniawko, Tadeusz Chwiejczak, Jarosław Czochra, Adam Dziadosz, Jan Gałka, Tadeusz Gałka, Ryszard Gedroyć, Władysław Grona, Lech Gryc, Witold Hałasa, Grzegorz Harkot, Stefan Halinowski, Władysław Kurzawski, Czesław Kurzyński, Grzegorz Mielnik, Andrzej Mucha, Adam Naklicki, Jan Naklicki, Waldemar Nowak, Jerzy Ratuszny, Stanisław Ratuszny, Andrzej Sikorski, Krzysztof Sobczyk, Marek Synejko, Marian Tałanda, Adam Ulanicki, Zdzisław Waga, Witold Węgrzyn, Stanisław Wojtyło i Roman Zarzycki. Grającym trenerem był Stefan Halinowski. W trzecim sezonie pobytu w klasie B, która w tamtych latach odpowiadała dzisiejszej klasie okręgowej, Sokół wywalczył pierwsze miejsce w grupie I. W przedostatniej kolejce sezonu Sokół przegrał 0:1 z Palmą w Badaczowie, ale Wydział Gier OZPN Zamość zweryfikował ostatnie trzy mecze Palmy walkowerami na korzyść rywali, z powodu gry nieuprawnionego zawodnika. W efekcie, Palma spadła z pierwszej lokaty na czwartą, a Sokół awansował na pierwsze miejsce, premiowane awansem do klasy wojewódzkiej A, czyli IV ligi. Na sukces zespołu zapracowali: Andrzej Baszuk, Zbigniew Bielec, Zenon Borsuk, Sławomir Budzyński, Wiesław Bury, Mirosław Choniawko, Jan Gałka, Ryszard Gedroyć, Piotr Godzisz, Piotr Harkot, Maciej Kmieć, Tomasz Kociuba, Robert Kopytko, Zbigniew Lepionko, Wiesław Łenc, Adam Naklicki, Jan Naklicki, Waldemar Nowak, Ryszard Pacyk, Andrzej Sikorski, Piotr Sirko, Janusz Sztochel, Leszek Wytrykus, Ireneusz Zalewski i Jerzy Zalewski. Zajęcia z zespołem prowadził Zbigniew Koszel.
 
W sezonie 1977/78 wszystkie najlepsze zespoły z Zamojszczyzny grały w klasie A, oprócz Hetmana, który występował w III lidze. Sokół zajął dziesiąte miejsce w klasie A, która w następnym sezonie była V ligą, gdyż utworzono klasę międzywojewódzką. Na szczeblu V ligi (nazywanej raz klasą A, innym razem klasą okręgową) Sokół grał aż do 1992 roku, za wyjątkiem sezonów 1982/83 i 1990/91, gdy zamojska klasa okręgowa była IV ligą. Dwukrotnie w tym okresie Sokół zajmował ostatnie miejsce w lidze, ale za każdym razem ratował się przed spadkiem, dzięki reformie rozgrywek. W sezonie 1991/1992, po pasjonującej rywalizacji z Ruchem Izbica i Olimpiakosem Tarnogród, Sokół zajął pierwsze miejsce w klasie okręgowej i po raz pierwszy w historii awansował do chełmsko-zamojskiej klasy międzyokręgowej. Awans wywalczyli: Krzysztof Bazan, Grzegorz Bigos, Mariusz Czochra, Edward Danaj, Jarosław Dąbrowski, Edward Dudek, Tadeusz Dudek, Tomasz Dziadosz, Robert Dziadosz, Jan Gałka, Marek Kociuba, Wojciech Korkosz, Piotr Kowalski, Artur Lachowicz, Mirosław Malesza, Grzegorz Margol, Andrzej Paczos, Arkadiusz Pilip, Piotr Pyszniak, Maciej Sikorski, Piotr Szklarz, Krzysztof Świerczyński, Piotr Więcław, Dariusz Wojciechowski i Krzysztof Wróbel. Trenerem zespołu był Waldemar Wnuk.

1 lipca 1989 roku doszło do połączenia klubu z Ośrodkiem Sportu i Rekreacji. W tym czasie rozpoczęto pierwsze prace przy budowie nowego obiektu sportowego – stadionu usytuowanego w pobliżu Szkoły Podstawowej. 23 sierpnia 1992 roku, w debiucie w lidze chełmsko-zamojskiej, Sokół pokonał Roztocze Szczebrzeszyn 3:0. Ostatni mecz sezonu, wygrany 2:1 z Unią Białopole, Sokół rozegrał już na nowym obiekcie przy ulicy Armii Krajowej. Było to w niedzielę, 20 czerwca 1993 roku. Trzy dni później doszło do historycznego meczu. W wojewódzkim finale Pucharu Polski Sokół spotkał się z Prywaciarzem Tomaszów Lubelski. Ten emocjonujący, zacięty mecz zakończył się zwycięstwem Prywaciarza 2:0. Obie bramki padły w dogrywce. Sokół grał w składzie: Jacek Moch, Mariusz Bednarz, Marek Kociuba, Krzysztof Świerczyński (Grzegorz Bigos), Janusz Grula, Tomasz Dziadosz, Tadeusz Dudek, Dariusz Wojciechowski, Krzysztof Bazan (Artur Dziadosz), Mirosław Malesza, Robert Dziadosz. Trenerem był Zbigniew Pająk. Zapewne wynik byłby korzystniejszy dla Sokoła, gdyby nie przykra kontuzja jednego z najlepszych piłkarzy Sokoła w historii klubu, Krzysztofa Świerczyńskiego. Piłkarz ten w 20 minucie meczu, po jednym ze wślizgów, zaczepił ręką o wystający z ziemi drut, doznając rozległego skaleczenia. Otwarciu stadionu towarzyszyły tak duże emocje, że nie został on do końca uprzątnięty, co spowodowało kontuzję zawodnika, ale i tak płyta nowego boiska Sokoła uznawana była za najlepszą na Zamojszczyźnie. Później jeszcze kilka razy Zwierzyniec gościł finalistów rozgrywek o Puchar Polski na szczeblu okręgu. Po trzech sezonach w IV lidze Sokół spadł do klasy okręgowej, w której nieprzerwanie występował do czerwca 2005 roku. Wtedy to mając w dorobku zaledwie 6 punktów, zajął ostatnie miejsce w stawce szesnastu ekip i został zdegradowany do klasy A. Niestety, zła passa trwała nadal i w sezonie 2008/2009 Sokół spadł do najniższej klasy rozgrywkowej czyli do klasy B, ale już w następnym sezonie bardzo pewnie wywalczył awans do A klasy. W rozgrywkach sezonu 2012/2013 czyli w roku bieżącym KS Sokół wywalczył awans do klasy okręgowej zajmując drugie miejsce w grupie I zamojskiej klasy A. To wydarzenie z całą pewnością jest najlepszym prezentem rocznicowym. Powrotu do klasy okręgowej dokonał zespół pod wodzą trenera Ernesta Chomicza występując w składzie: Michał Mitaszewski, Grzegorz Paczos, Marcin Sirko, Maciej Pietruszka, Maciej Świerczyński, Michał Kosiński, Tomasz Duda, Szczepan Borodziej, Ignacy Jakowiecki, Rafał Sułkowicz, Maciej Bielesz, Damian Bielec, Andrzej Świerczyński, Grzegorz Antoszek, Damian Korga, Mateusz Bulak, Krzysztof Olczyk. Zespołowi należą się gratulacje i podziękowania za tak znamienne uhonorowanie rocznicy działalności klubu.

W naszym klubie zawsze myślano o prawidłowym szkoleniu młodych zawodników i do pracy z drużynami juniorskimi przykładano dużą wagę. Największe sukcesy juniorzy Sokoła odnosili pod kierownictwem trenera Ryszarda Gedroycia. W roku 1986, podczas Spartakiady Zamojskiej Wsi w Szczebrzeszynie, wygrali turniej międzynarodowy, chociaż musieli występować tylko w jedenastoosobowym składzie. Dwunasty junior nie zagrał, gdyż... zapomniał zabrać ze sobą odpowiednie obuwie. Puchar i medale młodym piłkarzom Sokoła wręczał słynny trener Andrzej Strejlau, odpoczywający wówczas w rodzinnym mieście swojej małżonki. W sezonie 1988/89 podopieczni trenera Gedroycia zajęli drugie miejsce w lidze wojewódzkiej juniorów. Na boisku wyróżniali się: Mariusz Bednarz, Jarosław Dąbrowski, Tomasz Dziadosz, Marek Kociuba, Artur Lachowicz, Krzysztof Świerczyński i Sławomir Zubala. Zespół w większości tworzyli piłkarze rocznika 1974. Na tym roczniku oparty był zespół seniorów, który w 1992 roku wywalczył awans do chełmsko-zamojskiej klasy międzyokręgowej. W sezonie 1997/98 juniorzy Sokoła nie mieli sobie równych w klasie okręgowej. Wygrali wówczas 22 z 26 spotkań. Wyróżniającymi się zawodnikami byli: Robert Adamczuk, Marcin Budzyński i Andrzej Świerczyński. We trzech zdobyli łącznie ponad 60 goli. W tegorocznych rozgrywkach nasi juniorzy pod wodzą Marcina Sirko zostali mistrzem grupy I zamojskiej klasy A. Można mieć cichą nadzieję, że powoli zaczyna przynosić efekty stworzenie klas sportowych w naszym gimnazjum gdyż niemal cała drużyna juniorów składała się z uczniów gimnazjalnej klasy sportowej. Znaczny udział w tym sukcesie ma trener juniorów Marcin Sirko, aktywny członek Zarządu klubu i podstawowy zawodnik drużyny seniorów.

Piłkarskie szkolenie staramy się rozpoczynać w klubie jak najwcześniej dlatego prowadzona jest również drużyna trampkarzy, w której młodzi chłopcy uczą się piłkarskiego abecadła tak aby w sposób płynny przechodzić w wiek juniora już z wyższymi umiejętnościami. Zadaniem trenera Tadeusz Dudka, wieloletniego i utalentowanego zawodnika Sokoła jest rozbudzenie zamiłowania do piłki i klubu, nauka podstaw gry w piłkę nożną a nade wszystko praca wychowawcza poprzez sport.

W swojej działalności KS Sokół Zwierzyniec starał się wykorzystywać potencjał aktywnych członków miejscowej społeczności rozwijając działalność na różnych polach. Na początku lat 70 Tadeusz Chwiejczak założył sekcję tenisa stołowego. Oprócz prowadzącego zajęcia Tadeusza Chwiejczaka, do czołowych tenisistów Sokoła zaliczali się wówczas: Piotr Godzisz, Zbigniew Koszel, Jan Naklicki, Marek Rudy i Andrzej Sikorski. W latach 90 tenisistki Sokoła awansowały do II ligi. Wyróżniającymi się zawodniczkami były: Małgorzata Godzisz, Barbara Mazur, Aneta Mogielnicka i Maria Wajstuch. Tenisistki Sokoła nigdy nie spadły z II ligi. Zespół został wycofany z rozgrywek ze względów finansowych. Przez kilka sezonów w serii B II ligi grali także tenisiści: Tadeusz Chwiejczak, Daniel Godzisz, Michał Klassek, Kamil Krawczuk, Wiesław Mielnik i Adam Rozwadowski. Reprezentanci Sokoła odnieśli wiele sukcesów na arenie Lubelszczyzny. Startowali także w Ogólnopolskich Igrzyskach Młodzieży Szkolnej. Sekcja tenisa stołowego istnieje oczywiście do dziś i występuje w IV lidze Lubelskiego Okręgowego Związku Tenisa Stołowego. Obecnie zajęcia z pingpongistami prowadzi wychowanek klubu Daniel Godzisz, a zespół tworzą: Robert Bratkowski, Kamil Bury, Edward Furlepa, Daniel Godzisz, Wiesław Mielnik i Łukasz Paleczny. W tym sezonie sekcja tenisa stołowego miała ogromną szansę na wywalczenie awansu do III ligi, niestety przegraliśmy mecz barażowy z drużyną z Ryk. Sekcja korzysta z obiektów Zespołu Szkół Drzewnych i Ochrony Środowiska i dzięki życzliwej postawie kierownictwa szkoły możemy organizować treningi i rozgrywki.

Podobnie jest z sekcją siatkówki, która również wykorzystuje salę sportową szkoły średniej. Siatkówka była obecna w klubie można rzec od zawsze. Pierwsze powojenne pokolenie siatkarzy tworzyli Zygmunt Dudek, Roman Sirko, Piotr Pardus, Marek Brandt, Jan Gruchalski, Stefan Olejko, Waldemar Sierosławski. Pierwsze mecze rozgrywali już w roku 1946. Różne były losy piłki siatkowej w klubie, sekcja działała z przerwami. W roku 1984 staraniem Jerzego Padjasa, ówczesnego sekretarza klubu, w oparciu o uczniów Technikum Przemysłu Drzewnego oraz kilku zawodników ze Zwierzyńca reaktywowano zespół, który przystąpił do rozgrywek w zamojskiej lidze okręgowej. Trzon zespołu stanowili: Wojciech Sirko, Bogdan Mazurek, Jerzy Żdżalik, Cezary Żarnowski, Dariusz Ślusarczyński, Marek Zawada, Waldemar Kolanko, Marek Michalak, Dariusz Siedlarski i Dariusz Sarzyński. Trenerem był Wiesław Mielnik wieloletni zawodnik i działacz Sokoła Zwierzyniec. Ostatnimi laty sekcja siatkówki składa się z drużyny seniorskiej i juniorów. Trenerem obu drużyn jest Zofia Czochra nauczycielka w Zespole Szkół Drzewnych i Ochrony Środowiska, z której to głównie szkoły wywodzą się młodsi adepci gry w siatkówkę. Zarówno do zajęć treningowych jak i rozgrywania zawodów wykorzystywane są obiekty szkoły średniej. Drużyna seniorska uczestniczyła dotychczas w rozgrywkach amatorskiej ligi biłgorajskiej i lidze prowadzonej przez zamojskie zrzeszenie LZS. Obecnie drużyna występuje w biłgorajskiej lidze amatorskiej natomiast juniorzy w zamojskiej. W ostatnim sezonie drużyna występowała w składzie: Patryk Brodziak, Marcin Harkot, Artur Kopytko, Paweł Kowal, Maciej Miazga, Rafał Sułkowicz, Przemysław Szawara, Marcin Sztejmer, Rafał Wawrzyńczyk (kapitan), Michał Zielonka. Wyróżniającym się zawodnikiem ostatniego sezonu był Marcin Sztejmer.

Na przestrzeni lat klub funkcjonował między innymi dzięki pracy działaczy. Od 1955 roku prezesami klubu byli Zdzisław Żdżalik, Stanisław Rysak, Wiktor Zalewski, Marian Poździk, Roman Płonka, Tadeusz Grona, Piotr Godzisz, Edward Łokaj, Andrzej Sikorski, Wiesław Mielnik i obecnie Urban Kolman.

Trudno jest przedstawić w krótkim czasie historię dziewięćdziesięciu lat działalności sportowej w Zwierzyńcu. Wymienionych zostało wielu działaczy i zawodników klubu, wiele nazwisk jeszcze należałoby wymienić, ale szczupłość opracowania na to nie pozwala. Klub sportowy tworzą zawodnicy i działacze, ale również życzliwe otoczenie: władze, zakłady pracy, sponsorzy, wierni kibice. Wszyscy wpisali i nadal wpisują się w sportowy rozwój naszej, lokalnej społeczności. Mimo zmienności nazw, zmienności czasów, działalność sportowa była i jest kontynuowana. Powtarzające się na przestrzeni lat nazwiska są dowodem na przekazywanie bakcyla sportowego z ojca na syna i na wnuka. Mimo braku spektakularnych osiągnięć sportowych na wysokim szczeblu, naszą wartością jest ciągłość, kontynuacja i tradycja.

Powyższy tekst zaprezentowany został na uroczystościach 90 lecia KS Sokół Zwierzyniec, a opracowany przez Urbana Kolman, na podstawie artykułów prasowych, materiałów przekazanych przez Romana Płonkę, Marka Sztochela, Andrzeja Sikorskiego, materiałów archiwalnych KS Sokół Zwierzyniec.